Przygoda na parkowej ławce

M. przysiadł na ławkach parkowych. Odetchnął. Był znużony, choć nie miał ku temu powodów. Cały dzień spędził w biurze, symulując że pracuje. Udawanie było dla niego banalne. Ukrywał mnóstwo rzeczy przed światem, zarówno przed obcymi, jak i tymi, których znał od lat. Ale co najbardziej dla niego charakterystyczne: ukrywał też mnóstwo rzeczy przed sobą. Stracił kontakt ze swoimi emocjami. Nie wiedział, jak go odzyskać. Nie wiedział ? czy chce go odzyskać. Nigdy nie wiadomo, co znajduje się pod tak doskonale wyćwiczonym uśmiechem, że sprawia on wrażenie naturalnego.

Postanowił wstać. Udał się na plac zabaw. Przechadzał się alejką, mijał młode kobiety z wózkami i rozkrzyczane brzdące. Spojrzał na huśtawkę. Kiedyś kochał się huśtać. Zamierzał usiąść na jednej z nich, ale okazała się zbyt mała. Odnalazł jeszcze kilka innych, lecz na żadnej z nich się nie mieścił.

– To już minęło ? uświadomił sobie.

I nie miał absolutnie na myśli dzieciństwa, ale raczej radość jaka mu tamtymi czasy towarzyszyła. Przysiadł na sąsiedniej ławce. Było mu tak niedobrze. Chciał ryczeć ? ale nie był w stanie. Oduczył się tej czynności. Próbował i próbował ? ale bezskutecznie.
Obok przechodził tajemniczy człowiek w długiej pelerynie.

– Jestem producentem kropli do oczu ? powiedział. – Wręczył M. pudełko z kroplami i zniknął.

M. spojrzał na pudełko. Było na nim napisane: ?Lek na odzyskanie emocji. Uzywać doocznie?. Przestraszył się nie na żarty i wyrzucił opakowanie do kosza na śmieci.