Łysienie plackowate

Mechanizm, jaki doprowadza do łysienia plackowatego, nie jest jeszcze poznany. Ponieważ alopecia areata ujawnia się rodzinnie w ok. 5-20% sytuacji, może to wskazywać na obecność genetycznego czynnika w pochodzeniu tego schorzenia.

Łysienie plackowate to choroba z tak zwanej autoimmunizacji – gdy dochodzi do autoagresji układu odpornościowego przeciw własnemu organizmowi. Tak jak w innych chorobach przebiegających z symptomami autoimmunizacji, u dotkniętych łysieniem plackowatym zauważa się polimorfizm, czyli zróżnicowanie pewnych genów.

W przypadkach łysienia plackowatego używa się obecnie wiele różnorakich metod terapii. W związku z autoimmunizacyjną patogenezą choroby bazą postępowania jest terapia immunosupresyjna, w której sprawdzoną skuteczność w zmianach o dużym nasileniu ma używanie glikokortykosteroidów albo cyklosporyny A.

Glikokortykosteroidy mogą być stosowane u dotkniętych łysieniem plackowatym w formie płynów do miejscowego stosowania, iniekcji doogniskowych, doustnie czy wręcz dożylnie. Miejscowo środki te używane są dwa razy na dzień na całą głowę, nie tylko na widoczne ogniska choroby.

Cyklosporynę A natomiast stosuje się w trudnych postaciach choroby. Odrost włosów po cyklosporynie A jest zwykle satysfakcjonujące kosmetycznie. Niestety, najczęściej z tendencją do częściowych nawrotów po kilku lub kilkunastu miesiącach od rozpoczęcia leczenia.

Różnorodność metod leczenia w łysieniu plackowatym jest spowodowane niestety ich niepełną skutecznością. Doprowadzenie do znacznego odrostu włosów u osób z mało nasilonymi zmianami jest dość łatwe, ale później zawsze może pojawić się nawrót schorzenia.