Jak walczyć z uzależnieniami.

W miejscu pracy, w szkole, gronie znajomych czy w domu: każdy kiedyś stanie wobec problemu uzależnienia. Większość ludzi reaguje prawie podobnie: spogląda w drugą stronę i wierzy w usprawiedliwienia i przeprosiny. Bo przecież dokładne przyglądanie się oznacza umiejętność wypowiedzenia swojego podejrzenia, konieczność wysłuchania zarzutów dotyczących braku lojalności, a czasem nawet stratę człowieka. Ten, kto wybiera tę rzekomo łatwiejszą drogę, nie pomaga wcale, lecz opóźnia uświadomienie choremu jego postępowania i czuje się odpowiedzialny. Dlatego wszystkich przyjaciół, kolegów i przełożonych dotyczy to w tym samym stopniu: kto odwraca oczy, czyni się współuzależnionym. Oczywiście nie jest także żadną pomocą przekonywanie chorego do leczenia lub zmuszanie go do tego ? chory sam musi tego chcieć. Musi być przekonany, że chce się zmienić. Sam musi o tym zdecydować, że czas odstawić narkotyki warszawa. Uświadomienie sobie sytuacji. Pomoc członków rodziny rozpoczyna się od osobistego procesu dojrzewania, dzięki któremu uwalniają się oni od myśli, że sami są odpowiedzialni za uzależnienie oraz że mieli możliwość jego kontrolowania. Spora większość osób na początku zaprzecza istnieniu uzależnienia, usprawiedliwiając jego objawy. Po krótkim okresie jednak nie da się już niczego zatuszować, pojawiają się skargi na los i złość z powodu własnego zachowania. Rozpoczynają się pertraktacje z chorym, jest on zmuszany do składania obietnic, których nie potrafi dotrzymać. Jednakże w pewnym momencie staje się jasne, że walka jest bezsensowna. Następuje wówczas uświadomienie sobie istniejącej sytuacji i stwierdzenie, że nie można samemu zmienić osoby uzależnionej.