Konto emerytalne, czyli inaczej mówiąc IKE funkcjonuje w ramach III filaru polskiego systemu emerytalnego. Jest to jeden z trzech filarów i jako jedyny jest dobrowolny. Składki do pierwszych dwóch filarów systemu emertalnego trzeba odprowadzać obowiązkowo. Indywidualne Konto Emerytalne to dodatkowy sposób oszczędzania na przyszłą ememryturę. Instytucje zajmujące sie działalnością IKE zazwyczaj nie stosują określonej terminowości czy wysokości wpłacanych składek na konto emerytalne funkcjonujące w ramach Indywidualnego Konta Emerytalnego. Z tego wynika, że o wysokości i okresie wpłacania składek do IKE klienci decydują sami. Opłaty za transfery oszczędności do innego Indywidualnego Konta Emerytalnego też nie są wysokie. Dla klientów będących uczestnikami danego IKE podan rok, takie transfery oszczędności są nawet darmowe. IKE założyć można na podstawie umowy z funduszem inwestycyjnym, bankiem, towarzystwem ubezpieczeniowym a także biurem maklerskim. Wybór odpowiedniej instytucji jest uzależniony od okresu oszczędzania. Osoby, którym do przyszłego świadczenia emerytalnego nie zostało wiele czasu powinny zdecydować się na założenie IKE w banku. Oferują one formę długoterminowej ? i co istotne nieopodatkowanej ? lokaty. Zysk nie będzie zbyt imponujący, ale za to gwarantowany. Młodszych, którzy do emerytury mają jeszcze 20-30 lat, zainteresować powinna oferta funduszy inwestycyjnych lub towarzystw ubezpieczeniowych. W funduszach możliwa jest zmiana proporcji lokowania kapitału w trakcie trwania umowy. Wynika z tego, że na początku możemy inwestować bardziej ryzykownie, lecz z większymi zyskami. Później natomiast nasz sposób inwestowania może ulec zmianie na bardziej bezpieczny.
Skąd pochodzą filary emerytalne? Filary emerytalne powstały poprzez reformę zeszłego, repartycyjnego systemu emerytalnego, która miała ostateczne miejsce w 1999 roku. Poprzez reformę system emerytalny został zmieniony na trzy filary,czyli I filar, drugi filar i III filar. W nowym systemie emerytalnym każdy obywatel jest zobowiązany sam gromadzić pieniądze na swoją przyszłą wypłatę emerytalną. W zależności od tego ile ubezpieczonemu uda się zebrać, tak wysokie świadczenie będzie pobierał. Stary system zakładał wypłaty emerytur na zasadzie umowy pokoleniowej. Niestety spadek przyrostu naturalnego, wydłużenie średniej długości życia i bezrobocie nie uniemożliwiły dalsze funkcjonowanie systemu repartycyjnego. Pierwsze dwa filary są obowiązkowe. Środki zgromadzone na pierwszym filarze nie są inwestowane, a część z nich przeznaczana jest na wypłaty jeszcze tych starych emerytur. Drugi filar jest powiązany z działalnością Otwartych Funduszy Emerytalnych, które zajmują się inwestowaniem naszych składek. Zaletą 2 filaru jest to, że sami możemy dokonać wyboru OFE, które według nas korzystniej pomnoży nasze składki. Składki na koncie w OFE muszą być obecne przez długi czas, by proces inwestycji mógł zadziałać dla naszego zysku. Jeżeli zdarzy się, że ubezpieczony umrze przez rozpoczęciem pobierania emerytury,cała składka zostanie przekazana rodzinie. III filar jako jedyny jest zupełnie nieobligatoryjny. Sami podejmujemy decyzję ile pieniędzy i kiedy zamierzamy wpłacić na oprocentowane konto w IKE. Zyski ze składek nie są opodatkowane, a składka podobnie jak w 2 filarze, podlega dziedziczeniu.
III filar jest nieobowiązkowy. Nie należy jednak golekceważyć. Warto pomyśleć o dodatkowym zabezpieczeniu swojej przyszłości. Świadczenia, które będą wypłacane w ramach obowiązkowych filarów (zreformowany ZUS plus otwarty fundusz emerytalny) mają nam zapewnić pieniądze na przeżycie. Emerytura taka ma wynieść zaledwie połowę otrzymywanego wcześniej wynagrodzenia – dlatego warto pomyśleć o uczestnictwie w III filarze. Dodatkowe ubezpieczenie określamy według własnych potrzeb i możliwości. W dowolnym momencie możemy rozpocząć oszczędzanie, sami określamy wysokość składki. W 3 filarze samodzielnie ustalamy warunki wypłaty przyszłych emerytur. Istnieje tak zwane IKE, na które możemy odprowadzać dodatkowe oszczędności poza drugim filarem czyli OFE. Może to być renta wypłacana okresowo, renta dożywotnia czy nawet jednorazowa wypłata całego kapitału. Warunki trzeba wynegocjować z wybranym towarzystwem ubezpieczeniowym. Bardzo ciekawym przypadkiem w 3 filarze są pracownicze programy emerytalne (PPE), które mogą być tworzone w ramach zakładów pracy. Jeżeli zwrócimy uwagę na aspekt podatkowy, to okaże się, że PPE są bardzo korzystne. Kwota składek stanowi dla pracodawcy koszty uzyskania przychodu – pod warunkiem, że nie przekracza 7 procent średniej płacy brutto osób uczestniczących w programie. Poza tym nie jest wliczana do podstawy wymiaru obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne (I i II filar). Jeżeli ktoś nie ma możliwości skorzystania z pracowniczego programu emerytalnego, powinien zastanowić się nad wykupieniem indywidualnej polisy w towarzystwie ubezpieczeń na życie. Składka jest płacona z opodatkowanych pieniędzy, za to przyszła emeryturabędzie zwolniona od podatku (odwrotnie niż w I i II filarze).