ARTS.XMC.pl » Page not found

WWW.ARTS.XMC.PL

O uzależnieniach i narkomanii

Co może sprzyjać uzależnieniom? Istnieje bardzo wiele powodów brania substancji poprawiających nastrój i pozwalających zapomnieć o nieprzyjemnej rzeczywistości: strach i samotność, problemy rodzinne, kłopoty w szkole albo w pracy, nuda lub pragnienie uśmierzenia, dążenie do pięcia się wzwyż albo po prostu chęć dotrzymania kroku równieśnikom.
Najczęściej używanymi w dzisiejszych czasach narkotykami nie są te nielegalne narkotyki, lecz te rzekomo nieszkodliwe i ogólnie akceptowane, jak alkohol, lekarstwa i tytoń oraz modne w ostatnim czasie dopalacze. Swobodny dostęp do nich, przykład i nacisk grupy przyczyniają do popadania w uzależnienie szczególnie osób słabych psychicznie, o niskiej pewności siebie, których nastrój ulega częstym zmianom. Od przyzwyczajenia do uzależnienia.
Narkotyki bardzo sprzyjają osiągnięciu stanu odprężenia i dobrego samopoczucia również w krytycznych sytuacjach. Szybko staje się to przyzwyczajeniem (potocznie narkomania), które w żaden sposób nie rozwiązuje problemów, lecz sprawia, że się ich unika. Człowiek staje się uzależniony psychicznie od dobrego samopoczucia, które jest skutkiem działania narkotyku.
Z tego między innymi też powodu w medycynie obok terminu ?nałóg? używa się też określenia ?uzależnienia?.
Wiele substancji prędzej czy później powoduje fizyczne uzależnienie, w zależności od tak zwanego potencjału uzależnienia: heroina może to uczynić już po jednorazowym użyciu, alkohol niekiedy po wielu latach. Pierwszy stopień uzależnienia określany jest jako nadużycie; w grupie osób, które spożywają alkohol lub leki, zagrożony jest człowiek, który przyjmuje je w dużych ilościach lub nie zgodnie z ich przeznaczeniem. Następnym stopniem jest okłamywanie siebie i innych lub usprawiedliwianie przed sobą i innymi nadmiernego spożycia.
Z czasem człowiek coraz bardziej traci kontrole nad sobą, nie jest w stanie sprostać obowiązkom, często choruje. Osoba taka czuje się winna, ponieważ jej próby przeciwstawienia się narkotykowi stale kończą się niepowodzeniem. Narkotyki uzależniają bardzo Ludzie z najbliższego otoczenia osoby uzależnionej starają się sprawiać wrażenie harmonii i normalności i próbują odwieść ją od nałogu, okazując miłość i przywiązanie lub karząc ją i odwracając się od niej.

Wychodzenie z nałogu.

Długa droga wyjścia z nałogu. Wyjście z nałogu jest trudne, czasem często bolesne. Zazwyczaj na początku chory wprost przyznaje się, że jest uzależniony i nie wyobraża sobie życia bez narkotyków, o których kiedyś sądził, że mogą dać mu uczucie siły i pewności siebie oraz życie pozbawione lęku i frustracji. Niestety, chęć zmiany stylu życia pojawia się zazwyczaj dopiero wtedy, gdy jego rodzina rozpada się, traci posadę, mieszkanie i pieniądze i kiedy nie ma już drogi do wyjścia z zaistniałej sytuacji. Na początku zawsze lepsza jest profilaktyka uzależnień.
Jeśli na profilaktykę jest już za późno należy zacząć leczenie. Poradnie dla osób uzależnionych decydują, w jaki sposób i gdzie powinna odbywać się terapia i kto za to płaci. Jest wiele stowarzyszeń, organizacji i wyspecjalizowanych szpitali, w których odpowiednio przeszkolony personel, wolontariusze i sami chorzy pomagają sobie nawzajem. Odtruwanie i kuracja odwykowa, ewentualnie detoksykacja. Na początku organizm musi zostać odtruty w celu powtórnego unormowania procesów biochemicznych: nie wolno więc nadal używać narkotyków. Podczas fazy zwanej ‘odstawieniem’ występują typowe objawy. W miarę możliwości odbywa się to w szpitalu, ponieważ w ten sposób jest bardziej znośne i łatwiejsze do przebycia dla pacjenta.
Gdy organizm jest już ‘wyczyszczony’ ze środków uzależniających, następuje faza odwyku, która trwa kilka tygodni lub miesięcy. Polega ona na wyzwoleniu psychiki i pragnienia narkotyków. Odwyk odbywa się zazwyczaj w wyspecjalizowanym oddziale szpitala psychiatrycznego lub w specjalistycznej klinice dla osób uzależnionych. Poznawaniu własnego zachowania w sytuacjach kryzysowych, kontaktom z innymi ludźmi, zastanawianiu się nad sobą samym i ponownym uczeniu się przejmowania na siebie odpowiedzialności powinna towarzyszyć psychoterapia, sport, zajęcia twórcze, trening przez pracę oraz kontakty z innymi chorymi.